ประเทศไทย ถือเป็นประเทศที่มีความอุดมสมบูรณ์ในทรัพยากรทางธรรมชาติ เราสามารถเห็นได้อย่างประจักษ์จากวิถีชีวิตของผู้คนในสมัยก่อนการพัฒนาอย่างก้าวล้ำของเทคโนโลยี การพึ่งพาอาศัยระหว่างมนุษย์และธรรมชาติมีมาอย่างเนิ่นนาน เราสังเกตได้จากวัฒนธรรมต่างๆไม่ว่าจะเป็นวัตฒนธรรมการกิน วัฒนธรรมด้านภาษา การสร้างที่อยู่อาศัย ประเพณี เรื่องเล่า ตำนานและสิ่งอื่นๆอีกมากมายที่ทำให้สามารถเล็งเห็นความอุดมสมบูรณ์ของประเทศไทยที่เคยมีในอดีต แต่บัดนี้ความอุดมสมบูรณ์กลับหายไปไม่เหมือนดังก่อน เนื่องจากการมองข้ามทรัพยากรธรรมชาติที่ชุมชนมีอยู่และค่านิยมเกี่ยวกับความเจริญในด้านวัตถุ ความสะดวกสะบาย ที่เข้ามามีบทบาทในสังคมไทยมากขึ้น  ทำให้ความอุดมสมบูรณ์ของธรรมชาติในชุมชนและสังคมได้หายไปกลับได้ความเจริญทางด้านวัตถุ ตัวอาคาร ด้านเศรษฐกิจและ อุตสาหกรรม เข้ามาทดแทน  ซึ่งไม่สามารถตอบโจทย์ปัจจัยพื้นฐานความต้องการของคนในสังคมได้อย่างครบด้าน

ผู้คนมากมายต่างคิดว่าความเจริญจะทำให้มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น ในทางกลับกันความเจริญอาจทำให้สิ่งที่มีค่าของชุมชนหายไปไม่ว่าจะเป็น วิถีชีวิตที่เรียบง่าย การกินการอยู่ที่มีอย่างอุดมสมบูรณ์โดยไม่ต้องกังวลถึงวิกฤตต่างๆที่อาจจะเกิดขึ้น เนื่องจากการมีแหล่งธรรมชาติที่สมบูรณ์ในการหาอาหารและเลี้ยงชีพคนในชุมชน สิ่งเหล่านี้พึงคงมีอยู่หากคนในชุมชนรับรู้และเห็นความสำคัญของสิ่งที่ตนมีอยู่โดยไม่ยอมให้ความเจริญมาแทนที่แต่มีการปรับเข้าหากันอย่างสมดุล ชุมชน และคนในชุมก็จะสามารถมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นได้ โดยยังยึดการพึ่งพาอาศัยระหว่างผู้คนกับธรรมชาติ

จากสถานการณ์โควิดทำให้เรารู้ว่า ความเจริญในด้านอุตสาหกรรมและด้านเศรษฐกิจไม่สามารถให้ความช่วยเหลือในปัจจัยความต้องการพื้นฐานของผู้คนได้ คนในเมืองต้องกลับมาอยู่บ้านเพื่อที่จะไม่อดตาย เป็นความโชคดีของชุมชนชนบทที่การพัฒนาด้านอุตสาหกรรมและความเจริญด้านวัตถุยังไม่มีบทบาทอย่างเต็มที่ต่อชุมชน จึงเหลือทรัพยากรทางธรรมชาติที่ให้ความช่วยเหลือคนในชุมชนได้พึ่งพา มีที่อยู่ที่ทำมากิน ทำให้คนในชุมชนสามารถใช้ชีวิตรอดพ้นผ่านวิกฤตต่างๆที่เกิดขึ้นในสถานการณ์ปัจจุบันได้

การพัฒนาชุมชนให้เกิดความยั่งยืนนั้น ต้องไม่ทำลายสิ่งที่มีค่าของชุมชน แต่ต้องส่งเสริมให้คนในชุมชนตระหนักและคำนึงถึงสิ่งที่มีค่าของชุมชนก่อน เมื่อคนในชุมชนตระหนักได้แล้ว จึงเป็นการง่ายในการสพัฒนาและต่อยอด จนเป็นที่ยอมรับของสังคมโลกได้

 

อื่นๆ

เมนู