ในพื้นที่ทางภูมิศาสตร์และวัฒนธรรมอีสาน – ลาวนั้น วิถีชีวิตของคนอีสานและคนลาวผูกพันกับ ข้าวและปลาร้า – ปลาแดก มาเนิ่นนาน จนมีคํากล่าวว่า “มีข้าวเต็มเล้า มีปลาแดกเต็มไห”แสดงให้เห็นถึงความมั่นคงในชีวิต คนอีสานต้องจับปลาให้เพียงพอเพื่อกักเก็บไว้กินในฤดูแล้ง ภูมิปัญญาอีสานที่ได้สั่งสมมาแต่โบราณจึงได้นํามาสู่วิธีการถนอมอาหารจากปลาให้กลายมาเป็นปลาแดก ข้าวและปลาแดกจึงเป็นอาหารหลักของชาวอีสานยิ่งไปกว่านั้น การกักเก็บปลาร้า – ปลาแดกยังมีประโยชน์ในการแลกเปลี่ยนกันระหว่างท้องถิ่นที่มีปลามากและทําปลาร้า

ปลาร้า หรือ ปลาแดก ปลาน้อย เป็นอาหารท้องถิ่นที่สำคัญในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะภาคอีสานของไทยและลาว รวมถึงบางส่วนของเวียดนาม โดยแต่ละท้องถิ่นจะมีการทำปลาร้าเป็นเอกลักษณ์ของตน ปัจจุบัน ปลาร้าได้พัฒนาขึ้นไปสู่ระดับสากลมากขึ้น มีปลาร้าพาสเจอไรซ์เพื่อฆ่าเชื้อโรคก่อน แต่ส่วนใหญ่ปลาร้าก็ยังคงนิยมทำแบบเดิม โดยตักขายตามน้ำหนักจำหน่ายในตลาดสดทั่วไป

ความหมายของ คำว่า แดก มาจาก คำว่า แหลก มีที่มาจากการนำปลาเล็กปลาน้อยมาทำเป็นปลาร้า หรือหากจะใช้ปลาตัวใหญ่ก็จะใช้วิธีสับให้แหลกก่อน เพื่อให้การหมักเกลือเข้าถึงตัวปลา แต่ชาวอีสานหลายพื้นที่ออกเสียงอักษร ร, ล กับอักษร ด กลับกัน ทำให้ปลาแหลกกลายเป็นปลาแดก ดังนั้น คำว่า แดก ในภาษาอีสานไม่ใช่คำที่ไม่สุภาพ นอกจากนี้ คำว่า แดก ยังมีความหมายว่า ยัด หรือ อัดเข้าไป ซึ่งการทำปลาร้าต้องหมักในภาชนะที่ปากภาชนะแคบ เพราะต้องควบคุมอากาศและป้องกันแมลงวัน

 

 

อื่นๆ

เมนู