ชื่อบทความ : ID03 วัวสัตว์เลี้ยงในท้องถิ่นกับโรคระบาด

พื้นที่            : ตำบล หินลาด  อำเภอ บ้านกรวด จังหวัด บุรีรัมย์ 

ชื่อเจ้าของบทความ : นางสาวเพ็ญประภา  คงทรัพย์  

 

ข้าพเจ้านางสาวเพ็ญประภา  คงทรัพย์ ประเภทบัณฑิตจบใหม่ รับผิดชอบพื้นที่ ตำบลหินลาด อำเภอบ้านกรวด จังหวัดบุรีรัมย์ โดยในเดือนสิงหาคม  2564 นี้ เนื่องด้วยผลกระทบจากสถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสโคโรน่าจึงทำให้การลงพื้นที่เก็บข้อมูลนั้นเป็นไปด้วยความยากลำบาก เพราะมีผู้ติดเชื้อเพิ่มขึ้นในแต่ละวันเป็นจำนวนมาก ทำให้ได้ประชุมกับทีมงานผ่านทางออนไลน์ ในการจัดแจงแบ่งงานให้ โดยทำการแบ่งกลุ่มกัน เพื่อง่ายและสะดวกต่อการเก็บข้อมูล และเพื่อลดปัญหาไม่ให้ต้องเสี่ยงต่อโรคระบาดอีกด้วย โดยในเดือนนี้ได้ทำการสำรวจเพื่อเก็บข้อมูลลงในแอพพลิเคชั่น U2T นั้นเอง

 

การสำรวจในครั้งนี้ ข้าพเจ้าและทีมงานได้ลงพื้นที่สำรวจในกลุ่มของสัตว์ในท้องถิ่นของตำบลหินลาด โดยเจาะจงไปที่สัตว์เศรษฐกิจซึ่งเป็นกลุ่มสัตว์เคี้ยวเอื้องเพราะลักษณะที่เด่นชัดของพวกมันคือจะเน้นการกินหญ้าและทำปากเคี้ยวสิ่งต่าง ๆ อยู่ตลอดเวลา นั้นคือโค หรือ วัวส่วนใหญ่ชาวบ้านในท้องถิ่นนิยมเลี้ยงโคเนื้อ ซึงสายพันธ์ที่นิยมเลี้ยงนั้นคือพันธ์พื้นเมือง พันธ์บราห์มัน พันธ์ผสม เป็นต้น

แต่ปัญหาที่พบเจอในปีนี้คือโรคระบาดวัวโดยมีชื่อเรียกว่า โรคโรคลัมปี สกิน สัตว์ที่ติดเชื้อจะมีไข้สูง ต่อมน้ำเหลืองโต และมีตุ่มขนาดใหญ่ ประมาณ 2-5 เซนติเมตร ขึ้นที่ผิวหนังทั่วร่างกาย พบมากที่คอ หัว เต้านม ถุงอันฑะและหว่างขา ตุ่มที่ขึ้นอาจแตก ตกสะเก็ดและเกิดเป็นเนื้อตาย หรือมีหนอนแมลงมาไชได้ อาจพบตุ่มน้ำใสขึ้นที่เยื่อเมือก ทางเดินหายใจและทางเดินอาหาร ทำให้มีอาการน้ำลายไหล ตาอักเสบ มีตุ่มขึ้นที่เยื่อเมือกตา น้ำตาไหลและมีขี้ตา นอกจากนี้สัตว์ที่ติดเชื้อจะมีอาการซึม เบื่ออาหาร อาจมีภาวะเป็นหมันชั่วคราวหรือถาวร แท้งลูกและมีปริมาณน้ำนมลดลง อัตราการป่วยอยู่ที่ 5 – 45 % อัตราการตายน้อยกว่า 10% แต่อาจมีอัตราการตายสูงในพื้นที่ที่ไม่เคยมีการระบาดมาก่อน ผลกระทบส่วนใหญ่จะอยู่ที่ผลผลิตที่ลดลง สาเหตุที่ติดคือ ติดจากแมลงดูดเลือด เช่น เห็บ ยุง แมลงวัน และอาจติดจากการสัมผัสใกล้ชิดกันของสัตว์ ติดจากน้ำลาย สารคัดหลั่ง สะเก็ดแผล รวมไปถึงการใช้อุปกรณ์ร่วมกัน

วิธีการป้องกันโรค คือ การกำจัดและป้องกันแมลงในพื้นที่ ทำความสะอาดคอกและอุปกรณ์ในการเลี้ยง และกักสัตว์ใหม่ก่อนนำเข้าพื้นที่ โรคนี้ไม่มีการรักษาจำเพาะ ทำได้เพียงรักษาตามอาการ ส่วนวัคซีนป้องกันโรคจะมีการนำเข้ามาในประเทศที่มีการระบาดของโรคแล้ว

 

         สรุปผลการทำงานในเดือนสิงหาคม 2564 นี้ ข้าพเจ้าจะเน้นไปในการสำรวจกลุ่มของสัตว์ในท้องถิ่นของตำบลหินลาด โดยเจาะจงไปที่สัตว์เศรษฐกิจซึ่งเป็นกลุ่มสัตว์เคี้ยวเอื้องนั้นคือโค หรือ วัวส่วนใหญ่ชาวบ้านในท้องถิ่นนิยมเลี้ยงโคเนื้อ ซึงสายพันธ์ที่นิยมเลี้ยงนั้นคือพันธ์พื้นเมือง พันธ์บราห์มัน เป็นต้น แต่ช่วงนี้มีการระบาดของโรคที่เกิดเฉพาะในโค กระบือ ไม่เป็นโรคติดต่อสู่คน คือโรคโรคลัมปี สกิน การติดต่อของโรคนี้ติดจากแมลงดูดเลือด เช่น เห็บ ยุง แมลงวัน และอาจติดจากการสัมผัสใกล้ชิดกันของสัตว์ ติดจากน้ำลาย สารคัดหลั่ง สะเก็ดแผล รวมไปถึงการใช้อุปกรณ์ร่วมกัน ถึงจะก็มียาและวิธีป้องกันรักษาแต่ก็ไม่สามารถซื้อหรือจำหน่ายวัวได้ถ้าตายก็ต้องใช้วิธีการฝังห้ามนำไปบริโภคหรือจำหน่ายเด็ดขาด เพระอาจจะทำให้เกิดอันตรายแกผู้บริโภคได้

 

อื่นๆ

เมนู