นางสาวบังอร โนนบุ

      เจรียง หรือจำเรียง
เป็นการขับหรือออกเสียงเป็นทำนองแบบอ่านทำนองเสนาะ ใช้กลอนสดเป็นส่วนใหญ่ ในการขับขานนิทานชาดก และเกี่ยวกับพุทธศาสนา ตลอดจนบรรยายเหตุการณ์ในอดีตและปัจจบัน การเจรียงมีหลายประเภทเช่น ถ้าเป็นการเจรียงโดยใช้ปี่ที่ชื่อว่า เปยจรวง เป่าประกอบก็เรียกว่า
“เจรียงจรวง” ถ้าใช้ซอบรรเลงประกอบเรียกว่า “เจรียงตรัว” และถ้านำเจรียงไปขับขานประกอบประเพณีการตกเบ็ดบนบก ภาษาเขมรเรียกว่า
“ซันตู้ย” ก็เรียกเจรียงซันตู้ย ถ้านำเจรียงไปประกอบเสียงแคน ก็เรียกว่า ” เจรียงเบริน” ถ้านำเจรียงไปขับขานกับการละเล่นพื้นบ้านอะไรก็จะใช้คำว่า
เจรียงนำหน้าการละเล่นนั้นๆ

ในตำบลเมืองฝางนั้นได้สืบทอดมาตั้งแต่บรรพบุรุษรุ่นคุณปู่คุณย่ามาช้านาน กลายเป็นการรำพื้นบ้านที่นิยมกันมากเวลามีงาน คนรุ่นใหม่ก็ได้มีการประยุกต์มาใช้ดนตรีสำเร็จตามยุกต์ตามสมัย การแสดงนี้ก็ถือการรำนี้เป็นการรำประจำพื้นบ้านเป็นหลัก โดยจะใช้เพลง “เจรียงอมตุ๊ก” มาประกอบการแสดงเป็นหลัก

 

อื่นๆ

เมนู